Hayatta Hiç Kimseye İhtyacım Yok Tavrım, Vazgeçebilsem Keşke!

Geçmişte çok emek verdiğim arkadaşlık ilişkilerimin yok olmasının en temel sebebi.. 

Bir ara hatırlatın da bu konuda uzun yazılar yazıp; uzun uzun "pişman değilim, hala ihtiyacım yok ama yine de üzücü bir durum.." diyen bir yazı yazayım..

Daha ne on yıllar..

Bundan bir kaç sene sonra, yarım ömürdür tanıyor olacağım bir adam.. 
Bu hafta sonunu herşeyin başladığı sokaklarda geçirdik biraz.. Bir evin camından bakıp "seninle oturduğumuz tepe orasıydı bak.." dedik birbirimize.. Şimdi üzerinde sıra sıra evler.. Ama anılar hala canlı o çorak arazide..
Hayatımda ilk kez gözümü kapatıp birine güvendiğim ve peşinden gittiğim gün.. Derdini paylaşacağım diye yola çıkıp kendimden dertler anlatarak ona derdini unutturduğum gün..
Okula dönerken peşinden, ilk kez ömrümdeki en doğru adam olduğunu hissettiğim o anda söylediklerim hala benimle.. O gün 14'tü yaşım.. O günden bu yana en yakın arkadaşım, koruyucum, örnek aldığım abim.. Bugün neredeyse 24'üm.. O gün ne hissettiysem yanında yürürken, hala aynı pır pır içimdeki, aynı huzur hissettiğim.. Hala o günkü kadar çocuk ve hala o günkü kadar kocamanız..

Bazen mutsuzluk mutsuzluktur işte!

Çünkü Bazen Çok Tuhaf Hayat!

Öyle işte Tuhaf.. Sizce de öyle değil mi??

Eskiden küçük şeylerle gelen büyük mutluluklar vardı..

Şimdi onun yanında, küçük şeylerle gelen mutsuzluklar eklendi..

Bazen seçtiğim yolda yorulmuş olduğumu fark ediyorum.. Pişman değilim.. Ama yorgunum işte!