Bazen, okuduğun bir kitap geçmişte çaresizce karaladığın bir kaç cümleyi anımsatır sana..

''Acı gelecekse, hemen gelsin, dileğinde bulundum. Çünkü yaşamım önümde duruyordu ve onu elimden geldiğince en iyi şekilde kullanmam gerekiyordu. Bir seçim yapacaksa, bunu hemen yapmalıydı. Bu seçime göre onu bekleyecektim. Ya da unutacaktım. Beklemek insana acı verir. Unutmak acı verir. Ama ne karar vereceğini bilememek, acıların en büyüğüdür.''

Piedra Irmağının Kıyısında Oturdum,Ağladım - Paulo COELHO

Kitap okumanın en güzel yanı yalnız olmadığını hissetmektir bence.. Normal zamanlarda kendimi çok yalnız hissettiğimden değil elbet ama oralarda bir yerlerde benim yaşadıklarıma ortak olmuş insanlar olduğunu bilmek güzel şey.. Acı olsun.. Mutluluk olsun.. Paylaşmabilmek en değerlisi..

Coelho okurken mesela, aynaya bakıyormuş gibi hissediyorum bazen..

..

Üstünden geçtiğim her köprüyü yıktım ben.. Gözümü bile kırpmadan hem de..

Şimdi oturmuş uçurumun kenarına, bakıyorum geriye..

Hiç kullanmadığım ‘keşke’lerim, acaba kimlerin cebinde...?

2.Gün : Kara Kedi Mırnav Pistt!

Bir kaç gündür bir küçük velet dolaşıyor evde.. Yalvarıyodum bana müsamerede dans ettikleri palyaço şarkısını söylesn diye bir iki mırıldanıyodu ama hep de bildiğim yerleri söylüyodu deli oluyodum..

Bugün gene yalvarırken en sonunda daldım nette buldum şarkıyı.. İçim rahat etti.. İndirdim.. Birlikte söyledik dans ettik:D

Uzun zamandır aklımda ama bir türlü hatırlayamıyodum sözlerini adam gibi.. Derdim de neyse.. İnternet de aklıma gelmiyodu hiç kıvranıp duruyodum..Kaç sene önce anasınıfında kardeşime öğretmediler diye bile söylendiğim oldu:D

"Anasınıfına gidip Palyaço Şarkısı öğrenmeyen var mıdır ki?? Artık çocuklara palyaço şarkısını öğretmiyorlar mı?"

Derken öğrenmiş bir küçücük veletcik buldum ki hafızamı tazelememe yardım etti..

"Düşe kalka düşe kalka düşe kalka düşe kalka koşuşuruz
Şaka yolu şaka yolu şaka yolu şakayolu konuşuruz
Pinpon topu burnumuzda biz sevimli paylaçoyuz

Askılıdır pantolonumuz kocamandır papyonumuz
Pinpon topu burnumuzda biz sevimli paylaçoyuz

Düşe kalka düşe kalka düşe kalka düşe kalka koşuşuruz
Şaka yolu şaka yolu şaka yolu şakayolu konuşuruz
Tüm dünyanın gözünde biz neşe veren palyaçoyuz

Çocukların gözdesiyiz güldürüde biz öndeyiz
Pinpon topu burnumuzda biz sevimli paylaçoyuz"

İşin garibi hiç de sevmem palyaçoları küçüklüğümden beri :S Korkmam ama sevmem de..Hala sevmiyor olmamda Sevgili S.King Amcanın "O" adı romanındaki Pennywise karakterinin de payı yok değil tabi:D


Lakin bunun yanında kafama daha fena birşey takıldı ki çıkamıyorum içinden..
Aynı bu şekilde yıllardır -unuttuğumu farkettiğim zamandan buyana- sayıkladığım bir çocuk oyunu daha vardı ki o da "KARA KEDİ"

Bu zamana kadar hangi çocuğa sorduysam öyle birşey öğrenmemiş hiç oynamamış..
Ne kadar da eksik büyüyor çocuklar..
Oynadığımız yerleri,oynadığım insanları,o anları bile hatırlıyorum da "Kara kedi mırnav pistt" den öteye geçemiyorum..

Bugün palyaço şarkısını ararken bir forumda gözüme takıldı.. Görünce o takılan gözlerim parladı tabi.. Açtım baktım ki sadece sözleri var... Şöyle ki;

1. kara kedi 1. çocuklar

Dolaştım bodrum kiler Aramızda işin ne
Bulamadım hiçbir av Kara kedi mırnav pist
Aç kaldı bizimkiler Mutfakta bak işine
Mır mır mır mırnav. Kara kedi mırnav pist.


2. kara kedi 2.çocuklar

Olaydım ben bir köpek Kirlidir ağzı yüzü
Isırırdım hav hav hav. Üstü başı pis mi pis
Üstüme varmayın pek Kovalım şu yüzsüzü
Mır mır mır mırnav. Kara kedi mırnav pist

Peki ya melodisi?? Oynanışı??
Aradım o kadar ama yok.. İnsanlar ya sözlerini yazmışlar ya da melodisini soruyorlar zaten.. Nolcak şimdi takılır kalır aklıma... Anaokulu Örtmenimi mi bulsam acaba o hatırlıyordur muhakkak hala:D

Çok da severdim kendisini sevgili Nevin Alpaslan.. Anaokulu yıllarımın ayrı bir yeri vardır bende onun sayesinde..Zaten o yuzdendir bu arayışlarım hatırlama çabalarım...

Sonuç olarak daldım çıkamıyorum.. Var mı elini uzatıp benimle 'kara kedi mırnav pistt!' oynayacak olan??

UnuTmak mı doğru kelime yoksa aLışMak mı?

'unutmak' gerçekten var mıdır? yoksa bir çeşit yalan bir avuç avuntumudur kendisi.. Unuttum demek, neyi unuttuğunu bilmek demek değil mi? Bilirken unutmak mümkün mü?
Bir şeyi, bir günü..bir yılı.. 4 yılı.. bir şehri değil de, o 4 yılda..bir şehirde yaşadıklarını, acılarını, sıkıntılarını ve hatta mutluluklarını bile unutmak mı UnUTMAK gerçekten.. Yoksa tüm o olanların acısına alışmak mı?

'AlışmAK' belki de en doğru kelime bu.. Artık düşünmenin..görmenin.. yada hissetmenin canını yakmadığı unuttuğunu mu gösterir alıştığını mı?

Dün aylar sonra yeniden o 'unutulan' yahut 'alışılan' şehre düştü yolum.. biraz tedirgindim.. ve korkak.. oysa ne okuldu amaç ne da arkadaşlar.. Son 10 yıldır, yılda bi kaç defa Adapazarına yaptığım sıradan bir akraba ziyaretiydi sadece.. O şehirde yeniden açılan ikinci bir kapı için toplanan Hayırlı Olsun kalabalığı..

Kimse zorla götürmedi beni aksine ben istedim özellikle benim evde olduğum bi gün gidilmesini.. evin yeni halini görmek istedim.. İnsanları görmek istedim.. 4yılımı geçirip sonra hızla terkettiğim şehri görmek değil cocukluğumdan beri gittiğim sıradan bi şehre yeniden gitmek istedim... Liseye dair tek düşündüğüm şey dershaneme gidip hala garip bi şekilde çok sevdiğim ve acayip bi sıcaklık hissettiğim öğretmenlerimi görmekti ama tatil gününe denk getirdikleri için gidemedim.. Bir yanım buna çok sevindi aslında ki zaten 'bi aksilik çıksa da gitmesek'cilerdendi.. bir yanım da üzüldü içten içe.. Sonra 'kısmet' dedi.. demekki böylesi daha iyiymiş..

Tedirgindim.. binlerce defa geçtiğim yollar geçmişimi vurursa yüzüme die korktum.. Ya düşman olmuşsa o şehir yeniden bana.. Gerçi.. beni en son ne zaman sevdi ki yağmurlarını üstümden çektiğinden beri..

Kitabıma gömdüm kendimi giderken.. bakmadım yollara.. Ta ki o şehre girdiğimi hissedip kafamı kaldırana kadar.. Camdan dışarı bakarken 8-9 yaşlarındaki idil vardı yanımda ve yıllar önce geldiğim şehir karşimda.. Şehrin her bir yanı değişmiş olsa da 10 senede ve ben bugun 18yaşında olsam da değişmeyen tek şey Adapazarına girişin bende yarattığı heycanmış aslında.. O söylerken en uzak gözüksede en yakınım en sevdiğim insanları görücek olmanın verdiği mutluluklumuş değişime katılmayan..
Ve rahatladım bunları hissettikten sonra.. Karıştım kalabalığa..Sevdiğim insanların arasına.. Çocuklarla oynadım oynaştım.. Daha çok onlar benimle oynadı aslında.. İzin verdim tepeme çıkmalarına :)

Keyfimi babamın herzamanki halleri bozdu.. Sayesinde adapazarının Tek alışveriş merkezine gitmek zorunda kaldık.. Hele de o tatil gününde kalabalık olması kaçınılmaz olan alışveriş merkezine.. İnsan görmek istemedim.. gerildim..canım yanmadı yada korkmadım.. sadece sinirlendim.. babamın yaptığına sinirlendim.. oraya gitmek zorunda kalmama sinirlendim.. Neyse ki acelemiz vardi ve tek bi mağzaya girdik alıcağmızı aldık ve çıktık..
Ve hızla terk ettik o şehri karanlıkta...

Artık düşünmenin..görmenin.. yada hissetmenin canını yakmadığı unuttuğunu mu gösterir alıştığını mı?
Gördüğümde hiçbirşey hissetmediğimi farkettim son 4 yılıma dair.. Öss soruları gibi çikip gitmiş herbiri aklımdan.. unutmuşum yada alışmışım herneyse.. geride bi cocukluğum kalmış bir de çok sevdiğim insanlar...