Bundan bir kaç sene sonra, yarım ömürdür tanıyor olacağım bir adam..
Bu hafta sonunu herşeyin başladığı sokaklarda geçirdik biraz.. Bir evin camından bakıp "seninle oturduğumuz tepe orasıydı bak.." dedik birbirimize.. Şimdi üzerinde sıra sıra evler.. Ama anılar hala canlı o çorak arazide..
Hayatımda ilk kez gözümü kapatıp birine güvendiğim ve peşinden gittiğim gün.. Derdini paylaşacağım diye yola çıkıp kendimden dertler anlatarak ona derdini unutturduğum gün..
Okula dönerken peşinden, ilk kez ömrümdeki en doğru adam olduğunu hissettiğim o anda söylediklerim hala benimle.. O gün 14'tü yaşım.. O günden bu yana en yakın arkadaşım, koruyucum, örnek aldığım abim.. Bugün neredeyse 24'üm.. O gün ne hissettiysem yanında yürürken, hala aynı pır pır içimdeki, aynı huzur hissettiğim.. Hala o günkü kadar çocuk ve hala o günkü kadar kocamanız..
