O6.O9.2010

Hayatımda ilk defa "Hiç bitmesin" dediğim bir 6 Eylüldü bugün yaşadığım.. Öyle ki, vakit gece yarısına yaklaşırken, dursun diye baktım yalvaran gözlerle saate.. Yaşadıklarım ve daha yaşayacak olduklarım aşmıştı çünkü tüm 6 Eylülleri bir günde!

Tatlı bir 'İyiki Doğdun' şarkısıyla başlayan gün, yüzümde kocaman bir gülümsemeyle çekildi köşesine takvimlerde, bir sonraki yıl görüşmek üzere :)

O güzel şarkının sesi, elinde bir gülle geldi kucaklamaya beni.. Ne o daha önce çiçek almıştı birilerine, ne de bana elinde bir gülle gelmişti kimse.. Ne mutlu bana, bütün günü elimde o gülle geçirdim:) (Daha önce sıradan bir günde, hiç habersiz kapıma gönderdiği lilliumların güllerin yeri ayrı tabi:))


Gezip dolaştık, artık üzerine BİZim anılarımızı çizdiğimiz yollarda, caddelerde... Soluklandığımız her yerde ayrı bir hediye çıktı çantadan.. Her birinde ayrı bir mutluluk, ayrı bir heyecan:)
Üstelik Rd herşeydi ve herkes için bir hediye getirmişti bana farkında olmadan..
Sevgilim kırmızı bir gül getirmişti mesela, tatilden dönerken birkaç tatil hatırası getiren 6yıllık dostumdu, abimse oyuncak almıştı 20.yaş günümde, en sevdiğim korku kahramanı Freddy'i hem de..
Ve Rd aslında biRTtaneyDi!!


Herşey bir yana..
Boynunda kravatı, sırtında ceketi,yeni traş olmuş yakışıklı bir adam yürüdü bugün yanımda.. Gurur duydum!

Antremana gittik sonra birlikte.. İlk defa bir antremanımı seyredicekti buzda,daha önce bir gösterimi seyretmişti ama:) Erken gittik biraz,dolaştık içerde.. Bir mimarın gözüyle baktım o sahaya bu defa.. O yapıyı anlattı, ben de yıllardır o yapının gördüklerini.. Herzamanki gibi paylaşmak güzeldi hayaTtı onunla:)
İlk birkaç dakika heyecandan duramadım buzun üstünde.. Ayaklarım titredi adeta, daha adım atarken.. Yüzümdeki o şapşal gülümseme antremanın başlamasıyla biraz toparlandı anca:)

Yemeğe geçtik antremandan sonra, müdavimi olduğumuz bir mekana.. Geçen yıl sevgililer gününde oturduğumuz masaya oturduk farkında olmadan hatta.. O günkü kadar kıpır kıpırdı içimiz, o günkü kadar heyecanlı :)
Bu yüzdendir ki açlığımızı unutup daldık derin konularda muhabbete.. Geçmişimizi konuştuk biraz,birlikte geçirdiğimiz -aslında geçiremediğimiz- vakitleri.. Öyle dalmışız ki, bir BİZ kalmışız koskoca yerde oturan.. Karnımız bile doymuş farkında olmadan, birbirimizi seyrederken..

Herşeyden konuştuk biz bugün.. Özlemden.. Aşktan.. Sevgiden.. Geçmişten.. Gelecekten.. Güncel konulara bile girdik hayata dair.. Ben sordum kafama takılanları Rdm aydınlattı beni.. Ben bir tek O anlatınca anlıyorum bazı ciddi şeyleri.. Zaten lisede de en iyi öğretmenim abimdi:)

Ve dönüş vakti geldi sonra.. Ayrılmadan önce,bir teşekkür sarılması bir mutluluk öpücüğüydü tüm bu güzel günün karşılığında ona verebildiğim.. Tüm gün gözlerimde görebildiği o heyecan bir de yanında.. Hani kelimeler yetmez ya anlatmaya, öyle bir anın içinde işte son bir dönüp baktım arkama..
Önümde evim.. Yanımda beni almaya gelen babam, kardeşim..
Ardımda bıraktığım adam herşeyim..
Keşke koşup boynuna bir kez daha sarılabilseydim..


Günün sonunda,
Her 6 Eylül bir külkedisi olsa da hayatta, doğum günüm prenses olmuştu artık yakışıklı bir prensin kollarında..
:)