"Hayat bazen zalim bir öğretmen gibidir.. Önce sınav yapar.. Sonra ders verir.."

Sınav..

Bu filmi seyrederken.. O sınav anında canımın bukadar acıyacağını tahmin etmemiştim.. Kocaman bir yumruk oturdu içime..

3 yaz geçti üstünde koskoca 3 koca yıl.. bu sene mezun oluyorum bile.. Lakin bir gün dünyanın en başarılı insanı bile olsam (misal yani..) hiç unutmayacağım anlardan biridir o sınav bitip okuldan çıktığım an.. Nasıl bayılmadığma hala şaşıyorum..

Bazen babam da söyler aklına geldikçe.. Daha çok başıma kakar ya o vakitleri.. ‘Ben hazırlamıştım sana çıkınca neler söyliyeceğimi.. Biliyordum böyle olacağını..’ der..

Düşünsenize siz sınavdayken çıkışınızda size ‘sen zaten şöyleydin.. böyleydin.. Çalışmak yerine başka şeylerle uğraştın.. Dershaneye o şehirde gittin.. Bilmemneydin..’ demeye hazırlanıyor biri.. Ha bir de bu düşüncelerini daha birkaç hafta önce (olaydan 3 sene sonra yani) içinde daha fazla tutamayıp söylediğini varsayarsak..

Çok şükür ki o gün bembeyaz inmişim o okulun merdivenlerini.. Korkup da susmuş.. Susmasa zaten dünyası kaymış bir gencin vay haline…

Oysa hala bilmediği şeyler var.. Çalışamadığım her gün ne denli vicdan azabı çektiğim mesela.. O dershane olmasa bu kadarını bile yapamayacağmı... Başkalarının sorumsuzluklarını örtmek için, kendi sorumluluğumu yerine getirmek için başka şeylere vakit ayırdığım..Millet biririnin kuyusunu kazarken benim hayat kurtarmaya çabaladığım mesela..

Lise için sınava girceğim zamanlar yaptıklarını unutmamışken daha.. Onları unutabilmek için kaçmışken evden yatılı okula.. Bunları hiçbir zaman kabullenebildiği yok...
...

Neyse işte.. Öyle yani..
Sınav dediğin rezalet birşeydi.. 16bin küsürüncü olmak 150bin kişi içinde, bazıları için en büyük gurur kaynağıyken, bizim için yapılabilecek en kötü dereceydi...
Yaptım gitti...