Üstelik nerdeyse hiç anlamadan şarkılarında ne söylediğini ve tanımadan söyleyenlerin yüzlerini.. Sadece müzikle.. Hisseden... İçten bir sesle söylenmesi yeterliydi kaybolmaya... Her dinlediğimde bir önceki dinleyişimde hissettiklerim yeniden canlanıverirdi içimde.. Yer ve zaman.. An be an..
Tutunduğum bir avuç şarkıdandı onlar o dönemlerde.. Özenle seçilmiş.. Özenle içime işlemiş.. Bugün o günlerin acısını fazlasıyla çıkartmış olsam bile hala içimi titretenlerdendi..
Ve o özenle seçilmiş şarkılar.. Ve o yüzlerini tanımadığım insanlar..Evet, O'nlar capacanlı karşımdaydılar.. Yanlızca birkaç metre mesafemde hemde..
İnanılmayacak kadar gerçekti...
Düşündükçe hala heyecan veren bir sızıyla yeniden yaşıyorum o 2 saati.. Hala çınlıyor kulaklarımda ve hala gözlerimin önünde şarkılar.. Hiçbir eksik kalmadan..
Daha önce hiç konuşulan dili bilmediğim, dediklerini anlamasam da akan bir damla yaşa hakim olamadığım bir anda bulmamıştım kendimi..
O şarkıları söyleyip, gitarıyla sevişirken iliklerine dek hisseden, hissettiren adam...
Arada bir sahnede görünüp sesiyle büyüleyen kadın..
Ve kim olduklarını hala bilmediğim diğerleriyle birlikte.. Bütünüyle...
Önümde Anathema, kulaklarımda müzik, yüreğimde anılar ve arkamda.. Arkamda ise.. o şarkıları benim için anlamlı kılmış olan insan..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder